Xa no século I pódese ler, en diversos escritos, cómo os propietarios de varias vilas romanas paseaban polos seus xardíns rodeados de figuras esculpidas en arbustos. Os setos eran recortados a diferentes alturas, e por todo o xardín se repartían pequenos obeliscos vexetais. Co fin do Imperio Romano, parte da súa población extendeuse por toda Europa, levando a moitos países a noble arte do topiario, que tivo o seu apoxeo varios séculos máis tarde.

    As especies máis utilizadas para esta técnica son: Boj, Aligustre, acivro, lonicera, loureiro, ciprés, teixo.

    Para poder manter as formas das distintas figuras, precisase unha poda frecuente. Pódese tomar como referencia unha altura máxima para o crecemento dos brotes de 16cm.